Search

Ang Lakbayin ng Isang Mag-aaral sa Gitna ng Pandemiya

ni Kenan Gawaran


Sariwa pa sa isip ko ang mga oras sa’king huling gabing “normal.” Nasa dormitoryo ako noon, Lunes ng gabi. At marahil katulad ng mga ordinaryong estudyante noong gabing iyon, sa gitna ng kaliwa’t kanang balita tungkol sa mumunti-munti datapwa’t bumibilis na tala ng mga nagpa- positive sa COVID-19 sa bansa, pakunwari akong naghahanda para sa mga aralin sa kinabukasan – datapwa’t walang ibang inaasahan sa isip kun’di ang anunsiyo ng suspensiyon ng klase. Pamilyar pa rin sa tainga ko ang pansamantalang hiyawan sa buong dormitoryo ilang segundo matapos dumating ang pinakahihintay na balita. Malinaw na hindi namin batid ang mga susunod pang mangyayari. Kinabukasan, agad akong sinundo ng aking mga magulang mula sa Quezon City upang iuwi sa amin sa Cavite. Isasarado raw kasi ang kalakhang Maynila dahil sa lumalalang pandemiya.


Sa pagkakataong iyon marahil may kaunting bagabag, pag-aalala, at katanungan sa loob ko: hanggang kalian kaya ito?


Pero may agarang pagkumbinsi: hindi naman siguro magtatagal.


ANG MGA ARAW BAGO ANG MAHAHABANG GABI

Ako si Kenan, first year college student. Napakaiksi pa lamang kung tutuusin ng oras na inilalagi ko bilang mag-aaral sa kolehiyo. Unang taon ko pa lamang, at kagyat nang umiksi ang dapat sana’y mahaba-haba pang oras ko na ilalagi rito dahil sa pandemiya.

“Hanapin ang Diyos sa lahat ng bagay”— ito ang natatandaan kong parating turo sa amin ng mga Heswita sa pamantasan. At sa pagbabalik-tanaw ko sa bawat araw na “normal” pa ang lahat, masasabi kong sa grasya ng Diyos ay hindi naman Siya mahirap makita sa aking mga gawain.


Madali Siyang masumpungan sa tuwing binabalot ako ng pagkamangha sa mga bagong-aral na natututuhan ko mula sa’ming propesor sa tuwing ako’y nasa klase. Nasusumpungan ko Siya sa tuwing may kaklase akong handang damayan ako kapag may hindi ako maunawaan sa lecture, o kung may makasalubong akong kaibigan na kakaway at babati sa akin ng may buong galak. Nasusumpungan ko rin Siya sa ideyalismo’t dedikasyon ng mga kapwa ko mag-aaral sa tuwing may pagpupulong sa mga organisasyon.


Sa araw-araw na buhay-estudyante, madaling masumpungan ang pagkilos ng Diyos kapag nakikita ko mismo ang Kanyang mukha sa mga taong nakakadaupang-palad ko, ang Kanyang tinig sa mga salitang binabasa’t pinag-aaralan ko, at ang Kanyang kamay sa pagkakawanggawa ng aking mga kamay bilang estudyante, ng aking mga magulang na nagpapagal para maipadala ako sa pamantasan, at ng mga kapwa-estudyante na siyang kalakbay ko sa pagkatuto. Sa bawat bagay na ating pinagkakaabalahan na nililikha ng mukha, tinig, at kamay ng Banal na Espiritung sumasa-atin, nagkakaroon ng kahulugan ang bawat oras. Pagkakatapos ng mahabang araw, masasabi ko nang may kapanatagan na “sulit ang mga oras,” sapagkat ang maiiwan sa’king gunita ay kung paano naging produktibo ang nagdaang araw sa paaralan.


Subalit pagpasok ng quarantine, hindi na naging madali ang makasumpong ng kapanatagan at kapakinabangan sa bawat oras na tumatakbo. Sa kabila ng kahabaan ng oras, kung minsan tila nananatili na lamang itong mga numerong walang kwalitatibong kahulugan. Lumilipas at tumatakbo nang wala sa’ting kamalayan.


Tila huminto ang lahat. Sa kabila ng mass promotion ay may puwang sa loob kong hindi mapunan-punan ng pagkakampante. Dahil mula sa maingay, aktibo, at maliwanag na mundo ng Ateneo, narito ako’t nakapirmi sa loob ng bahay.


Paano ko ngayon hahanapin ang Diyos rito?